Ego-loze tandheelkunde

Soms zouden we willen dat we gewoon consultant waren. Geen ‘lastig’ imago als “zakkenvuller”, “slager”, “ knevelaar” en de rest kun je zelf invullen. Al hebben consultants trouwens ook een leuk imago. Zo lezen we nu dat – ‘de consultant wordt ingehuurd om te vertellen hoe laat het is, pikt het horloge van de klant, brengt het in rekening en vertelt hoe laat het is’. Maar wij willen helemaal geen consultant zijn, want wat is ons vak toch mooi! Op een lezing in Duitsland kwamen we weer zo’n fantastische vakidioot tegen. Iedere keer als er een nieuwe 3D printer uitkomt, schaft hij hem aan en gaat hem uitproberen om de optimale printer en materiaal te vinden voor zijn set-ups. Uiteindelijk lijkt maismeel nu het meest ecologisch verantwoord en prettig in gebruik. Wát een passie!

Deze meneer doet aan ego-loze tandheelkunde. De mislukte pogingen vliegen om je oren. “Zo moet het dus niet”, vertelt hij er triomfantelijk bij. Maar ego-loze tandheelkunde klinkt zo negatief. Waar hebben we het dan precies over? Dezelfde collega in de orthodontie liet een screenshot zien van zijn eerste invisalign case. Eentje waarvan hij duidelijk laat zien wat er allemaal niet goed gaat. Beginfoto: aantal rotaties, enorm ontstoken gingiva, daarna een foto met de digitale set-up en een na foto. De na-foto met nog steeds gigantisch ontstoken tandvlees, rechte tanden maar nu een open beet.

Met ego-loze tandheelkunde bedoelen we: leer van elkaar. Stel je open voor het maken van fouten en wees kritisch. Stil kritisch op anderen en uitgesproken kritisch op jezelf. Van fouten maken, leer je. En zo lang je leert, groei je! Ons systeem is geënt op altijd alles goed doen, en eerlijk is eerlijk: als tandarts (en arts) zijn de gevolgen groot en zo direct zichtbaar. Niemand vindt dat fijn om te zien en vooral te onderkennen. Maar wie kan alles goed doen en altijd voor 100%? Laat eens een grote fout zien, met tekst een uitleg, zodat je misschien een ander ook kan inspireren en wij tezamen meer van elkaar kunnen leren. Maar dat terzijde.

En zo’n foto van een fout, maak die het liefste met een goede spiegelreflexcamera zodat hij van het scherm knalt. Ja, dat doet zeer en is niet prettig om naar te kijken. Vinden wij onze foto’s ooit goed genoeg? Nee. Missen we nooit een foto? Tuurlijk wel (helaas).

Een van onze meest gehoorde commentaren zijn tegenwoordig: “Ben je nou fotograaf of tandarts?” En “zó langzaam als jij heeft mijn vorige tandarts nog nooit een gaatje gevuld”. Om dan bij de volgende afspraak schoorvoetend te zeggen: ”ik heb ook nog nooit geen napijn gehad na een vulling”. Slowdentistry zoals Marco Gresnigt het zo mooi noemt.

Aan dat “slagers” imago komt ons inziens langzaam een einde. Want hoe leuk is het als je in de praktijk merkt dat je patiënten daadwerkelijk kunt interesseren voor hun eigen gebit door eens zo’n foto te laten zien (en dan geen grote fout). Of door zo enthousiast over de risico’s én oplossingen vertellen dat je patiënten zelf een beetje tandarts worden. Dat is wat ons betreft het mooiste doel wat je kunt bereiken en samen met de huidige technieken, komt die ego-loze tandheelkunde vanzelf wel!

Gepubliceerd in Dentista 2019